Στην εποχή των τεράτων, όταν το καινούριο αργεί να γεννηθεί το σκοτάδι γίνεται πιο πυκνό.
Οι δύσκολοι καιροί που ζούμε έχουν διαβρώσει τον κοινωνικό ιστό σε βάρος της ομαδικότητας και της αλληλεγγύης.
Αν και τα παλαιότερα χρόνια, οι εποχές ήταν πιο σκληρές, οι άνθρωποι ήταν πιο δεμένοι και νοιάζονταν ο ένας για τον άλλον.
Σήμερα, το ανοδικό βιοτικό επίπεδο δε σημαίνει ότι ο άνθρωπος έχει -αυτόματα- ενσυναίσθηση.
Δυστυχώς, όσο περνούν τα χρόνια η εσωστρέφεια και ο ωχαδελφισμός έχει πάρει γιγαντιαίες διαστάσεις.
Η απογοήτευση, απέναντι στους θεσμούς απαξιώνει τις αρχές και τις ανθρώπινες αξίες,αυτές που κατακτήθηκαν με αγώνες και αίμα,στη διαδρομή της ιστορίας του ανθρώπου για δημιουργία ανθρώπινων κοινωνιών.
Κανένα -όμως-αρνητικό συναίσθημα στη δικαιολογημένη -πολλές φορές- κατάρρευση του αξιακού μας συστήματος δεν νομιμοποιεί την τοξικότητα και την εκτόξευση λάσπης.
Ειδικά, στο Δήμο Σαρωνικού, η ανάδειξη ενός από τους πιο νέους δημάρχους της χώρας, στην κορυφή του αξιώματος, οι ενέργειες και οι δράσεις του σε ένα ομολογουμένως μεγάλο Δήμο με μεγάλα και χρόνια προβλήματα, ήταν η πιο ευχάριστη έκπληξη.
Δεν είναι καθόλου συνηθισμένο ένας άνθρωπος μόλις 30 ετών , να μπει στον δύσκολο στίβο της δημόσιας διοίκησης -ενώ είχε και έχει πολλές και πιο αξιόλογες εναλλακτικές επιλογές- και να παλεύει με ξεπερασμένες αντιλήψεις, καθεστωτικές καταστάσεις και δυσκίνητες γραφειοκρατικές δομές.
Είναι απόλυτα φυσιολογικό, να δέχεται επιθέσεις από τους πολιτικούς του αντιπάλους στο πλαίσιο -όμως -του ευγενούς ανταγωνισμού.
Η αντιπολίτευση δεν γίνεται με χτυπήματα κάτω από τη μέση που θίγουν -κυρίως-ευαίσθητα, προσωπικά δεδομένα.
Εκτός και αν θέλουμε να μιμηθούμε το νέο μοντέλο διακυβέρνησης του Προέδρου της άλλης πλευράς του Ατλαντικού με κύρια συστατικά, τον εκφοβισμό, τις ύβρεις και τις απειλές…
Ούτε με όρους «πάνελ της ελληνικής τηλεόρασης» η οποία κατέχει την παγκόσμια πρωτοτυπία άνθρωποι -που ΔΕΝ είναι δημοσιογράφοι- να ενδύονται το μανδύα του «τηλεοπτικού δικαστή» και σπιλώνουν υπολήψεις και συνειδήσεις.
Τα «πάνελ της τηλεόρασης» που βγάζουν καθημερινά «πιστοποιητικά φρονημάτων και οικογενειακής κατάστασης» δεν μπορούν να μεταφέρονται στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Αν κάποιος έχει πάει στρατό, αν είναι παντρεμένος ή χωρισμένος, δεν αφορά κανέναν και είναι κατώτερο των περιστάσεων να κρίνεται για τις προσωπικές του επιλογές -πιεζόμενος να εκθέσει προσωπικά δεδομένα -και όχι για το έργο του.
Η απάντηση της αντιπολίτευσης, η οποία ήταν κοινή, όταν κλήθηκε να πάρει θέση για την ανοίκεια, προσωπική επίθεση στο Δήμαρχο, όχι μόνο δεν ήταν καταδικαστική αλλά πρόκειται για «κεκαλυμμένη» υποστήριξη της διαρκούς στοχοποίησης του Δημάρχου.
Ειδικά,η αναφορά στη δήλωση « περί επαγγελματικής επάρκειας…και ότι αν δεν ήταν ο συγκεκριμένος άνθρωπος, ο δήμαρχος ΔΕΝ θα είχε πρόσβαση στα τηλεοπτικά κανάλια» με άφησε άφωνη.
Τη στιγμή που «επαγγελματίες πανελίστες» αυτο-αποκαλούνται δημοσιογράφοι και το άκριτο κουτσομπολιό και «η σφαγή των πάνελ» ονομάζεται «επαγγελματική επάρκεια», νομίζω ότι πληγώνεται η κοινή λογική..
Θα κλείσω με μια φράση της Μισέλ Ομπάμα που είναι πάντα επίκαιρη:
«Όταν αυτοί πέφτουν τόσο χαμηλά, εμείς θα πηγαίνουμε όλο και πιο ψηλά»
ΤΗΣ ΙΟΥΛΙΑΣ ΒΕΛΙΣΣΑΡΑΤΟΥ
